|
 |
Νεα
|
ΩΤΟΡΙΝΟΛΑΡΥΓΓΟΛΟΓΙΑ – ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΚΕΦΑΛΗΣ ΚΑΙ ΤΡΑΧΗΛΟΥ
|
|
| |
|
Αποκατάσταση του Προσώπου Μετά την Επέμβαση για Καρκίνο
 |
|
| Χρησιμοποιώντας ένα μοντέλο από πλαστική ύλη του κρανίου της ασθενούς, ο χειρουργός Patrick Byrne μπόρεσε να «δει» την υφιστάμενη κατασκευή του κρανίου, που κανονικά δεν θα μπορούσε να δει στο χειρουργείο. |
|
| |
|
TΗ ασθενής υπέστη καταστρεπτικό καρκίνο στο ρινικό διάφραγμα. Αυτό που δεν είχε καταστρέψει ο καρκίνος, το κατέστρεψαν οι επανειλημμένες επεμβάσεις για την εξάλειψη της νόσου. Ένα από τα οστά των παρειών και των οφθαλμικών κογχών είχε αφαιρεθεί, καθώς και σημαντικό τμήμα του ρινικού οστού. Επειδή τίποτε δεν υποστήριζε τον οφθαλμό και τη μύτη, αυτά έπεφταν προς το στόμα της ασθενούς.
Νέα υλικά και χειρουργικές τεχνικές, ωστόσο, καθιστούν την αποκατάσταση του προσώπου με πολύ σοβαρές αλλοιώσεις εφικτή, λέει ο χειρουργός και τραχήλου Patric Byrne M.D. Με χρήση της τρισδιάστατης αξονικής τομογραφίας, για παράδειγμα, ο Byrne μπόρεσε να δημιουργήσει ένα πλαστικό πολυμερές τρισδιάστατο μοντέλο του κρανίου της ασθενούς.
Χρησιμοποιώντας το μοντέλο αυτό στο χειρουργείο, μπόρεσε να δει την ακριβή τοπογραφία των οστών του προσώπου και των χόνδρων κάτω από τους ιστούς του προσώπου της ασθενούς. Αυτό του έδωσε ακριβείς κατευθύνσεις για να εργασθεί εκτελώντας μικροαγγειακή χειρουργική επέμβαση και μεταμοσχεύοντας οστό, μυς και δέρμα, από μία άλλη περιοχή του σώματος για να διορθώσει την παραμόρφωση του προσώπου.
«Το μοντέλο αυτό μας έδωσε μια πολύ ακριβέστερη εικόνα για τον τύπο του ελλείμματος το οποίο αντιμετωπίζαμε», λέει ο Byrne.
«Επίσης μας επέτρεψε να επιλέξουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια το καλύτερο μόσχευμα οστού που θα χρησιμοποιούσαμε για την αποκατάσταση του προσώπου.»
Σημαντικά συμβάλλει σ’αυτήν την χειρουργική αποκατάσταση και η χρησιμοποίηση νέων υλικών. Ο Byrne αναφέρει μια 32χρονη γυναίκα, η οποία είχε έναν επιθετικό καρκίνο του ρινικού διαφράγματος που αφαίρεσε εκείνος χειρουργικά.
Εξαιτίας του ότι ο κίνδυνος για υποτροπή του καρκίνου είναι τόσο μεγάλος στις περιπτώσεις αυτές, συνήθως θα χρειαζόταν να περιμένει για ένα χρόνο πριν ανακατασκευάσει το διάφραγμα με μοσχεύματα πλευρών. Αυτό σήμαινε ότι η ασθενής θα έμενε στο διάστημα αυτό, με σοβαρή παραμόρφωση του προσώπου, με δυσμενέστατες κοινωνικές επιπτώσεις.
Ο Byrne, ωστόσο, είχε ένα σχέδιο που θα του επέτρεπε να ανακατασκευάσει το διάφραγμα, ενώ θα επέτρεπε στους ιατρούς να παρακολουθούν και να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε εξάπλωση του καρκίνου. Κατ’ αρχήν αντικατέστησε το διάφραγμα με έναν νέο τύπο πολυμερούς πλαστικού που απορροφάται σε 12 έως 18 μήνες. Θερμαίνοντας τη θήκη αυτή, μπόρεσε να την λιώσει σε σχήμα του φυσικού διαφράγματος του ασθενούς.
Στη συνέχεια κάλυψε αυτό το πλαστικό κατασκεύασμα με μικρά οστικά τεμαχίδια (bone chips), τα οποία σιγά σιγά οστεοποιήθηκαν και αντικατέστησαν το πλαστικό κατασκεύασμα, καθώς το τελευταίο απορροφήθηκε από τον οργανισμό. Για να αρδεύσει με αίμα τα οστικά μοσχεύματα χρησιμοποίησε μια νέα τεχνική για να δημιουργήσει επικοινωνία μεταξύ των μυών του μετώπου, κάτω από το δέρμα, με το εσωτερικό της ρινικής κοιλότητας.
«Συνήθως, όταν τοποθετείς μόσχευμα πλευράς, υπάρχει παροχή αίματος από το διάφραγμα» λέει ο Byrne.
«Στην περίπτωση αυτή όμως, δεν είχα αυτή τη δυνατότητα.»
Με την τεχνική αυτή, προσθέτει ο Byrne, επέτρεψε στην ασθενή να υποβληθεί σε πλήρη κύκλο ακτινοθεραπείας ελαττώνοντας τον κίνδυνο υποτροπής του καρκίνου, ενώ συγχρόνως θα διατηρούσε την εμφάνιση του προσώπου της.
«Αν δεν αποκαθιστούσαμε το πρόσωπο με την αρχική επέμβαση, θα έμενε με σοβαρή δυσμορφία για έναν χρόνο», λέει ο Byrne. Αυτό θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να το αντέξει.»
|
|
|
|
 |
